“Agua de Annique” The Gathering grubunun solisti benim h2000′i izleme sebebim Anneke’nin yeni grubu ve muazzam albümünün adı da “Air”. Şekilden şemalden de anlaşılacağı üzerine hostes teması üzerine kurulu albüm. Depresif öğeler hakim albümde. Tek kelime ile beğendim.
Offical web site : http://www.aguadeannique.com/
Tesadüfen Garanti Galeri’de eserlerini görme şansını yakaladım. Tam aman bu ne böyle eti kesmiş dikmiş ne ola ki böyle diyecekken ufak bilgi notuna baktim, ağzım açık kaldı. Meğer bu kare İsrail - Filistin ilişkileri üzerine imiş ve Lemel bu karede sınır bölgesine göndermede bulunmuş… 2 ayrı et yanyana ve birbirine bir ip ile sıkıca bağlanmış… Daha nasıl anlatabilirdi ki bu birlikteliği ?
1957 Kudüs doğumlu olan Yossi Lemel’i ben yukardaki karesi ile favori sanatçılar listeme ekledim… Kimbilir daha nice eserlerini araştırınca görecek ve daha da hayran olacağım…
sergideki diğer eserlerde de oldukça kuvvetli göndermeler var. Serginin mini hali;
http://www.lemel.co.il/mainframe.html
adresinden görüntülenebilir.
Uykusuz bir gecede oturayım eskilerden bir film izleyeyim dedim. Paul Newman’ın Cool Hand Luke filmini seçtim. Hapishanede geçen, ilginç bir film… Mahkum olan esas oğlanın tanrı ve kendisi ile iç çatışmasını anlatıyor.Buraya kadar herşey normal ama filmde bir sahne var ki akıllara ziyan… filmin ilk sahnelerinden birinde hanımefendinin teki durup dururken mahkumların önünde bir araba yıkar, hortumdan bir kana kana su içer ki sanarsınız Jessica Simpson’un akrabası, büyük teyzesi… Efendim üşenmedim araştırdım gecenin bir vakti ve adının Joy Harmon olduğunu öğrendim. Film boyunca bekleyip durdum Joy Teyze çıksın iki repliği olsun, olaya katılsın çorbalarda tuz olsun diye ama nafile…
Dedim ki tarih tekerrürden ibaret… Hiç değişmedi, hiç değişmeyecek görsel medyada kadının hoyratça kullanılması…
Ayrıca bir dip not geçeyim…
Guns N Roses dinleyenler bilir. Civil War parçasının başında efsanevi bir konuşma vardır.
“What we’ve got here is failure to communicate. Some men you just can’t reach. So you get what we had here last week, which is the way he wants it. Well, he gets it. I don’t like it any more than you men.“
Meğer filmdeki hapisane müdürünün(Strother Martin) Paul Newman ve diger mahkumlara hitaben yaptigi konuşmaymış… Guns parçada konuşmayı olduğu gibi aktörün sesinden kullanmış. Hem şaşırdım hem de sevindim öğrendiğime…
Yeniden keşfetmeye gerek yok, keşfeden keşfetmiş zaten…
Albert Camus zamanında düşünüp yazmış;
“Gece eglencelerinden vazgectikten sonra, bütün o deneylerden elde ettigim tek kar hayatimin artik bana daha az acı vermesiydi. Vücüdumu kemiren yorgunluk, aynı zamanda bendeki pek cok sivri noktayı da törpülemişti…”
Tanıyanlar bilir beni. Daha nasıl tasvir edilebilir ki son yıllarda bende olan değişimin nedeni ?
Bir B-29 bombardıman uçağından bırakılan atom bombası ilk anda 140 bin kişinin ölümüne yol açmıştı. Hastalıklar sebebiyle ölenlerle birlikte ölü sayısı 230 bini geçti. Üç gün sonra bu kez de Nagazaki’ye atom bombası atılmıştı. Bombayı atan B-29’da görevli havacı Robert Lewis Hiroşima’nın yokoluşunu görünce: “Aman tanrım, biz ne yaptık?” diye bir not düşüyor seyir defterine.
Ne desem boş, insanlık tarihinde ender rastlanan bir hayvan olmaya yakınlık. Sivil halkı hedef alan, saldıran zihniyeti tanrıya havale ediyorum…
Beynimin bir köşesinde Zülfü çalar durur 3 gün boyunca… İçim sızlıyor aklıma geldikçe elimde değil…
Kapıları çalan benim kapıları birer birer
Gözünüze görünemem göze görünmez ölüler
Hiroşima’da öleli oluyor bir on yıl kadar
Yedi yaşında bir kızım büyümez ölü çocuklar
Saçlarım tutuştu önce gözlerim yandı kavruldu
Bir avuç kül oluverdim külüm havaya savruldu
Çalıyorum kapınızı teyze, amca, bir imza ver
Çocuklar öldürülmesin şekerde yiyebilsinler
tam 61 yıl oldu öleli…
diye yazmışım 7 ağustos 2006 günü. içeriği taşırken aynen taşıdım…
